ಮಾಯೆ ಎಂಬ ಸುರಸುಂದರಿ…

ನೋಡುವ ಬೆಡಗು | ದೀಪಾ ಫಡ್ಕೆ

ವನೊಬ್ಬನಿದ್ದ; ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೇಮಿ. ಅರೆಗಳಿಗೆಯೂ ಸುಂದರಿ, ಚಿಕ್ಕಪ್ರಾಯದ ಚದುರೆ, ಪ್ರಿಯಪತ್ನಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರ. ಕಾಳರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಭೋರೆಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕುಂಭದ್ರೋಣ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ, ತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನದಿಯನ್ನು ಈಜಿಕೊಂಡು ದಾಟಿ, ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲ ಮನೆಯ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಇಳಿಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹಾವನ್ನು ಹಗ್ಗವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹತ್ತಿ ಹೋಗಿ ಮನದರಸಿಯನ್ನು ಕೂಡಿದ. ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋದವನನ್ನು ಸೆಳೆದದ್ದು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಮಾಯೆ.

ಇವನೊಬ್ಬನಿದ್ದ; ಜಿಪುಣ ವ್ಯಾಪಾರಿ. ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಲ್ಲ, ಅಪ್ಪಟ ಮುತ್ತಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿ. ಎಂಜಲು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಗೆಯನ್ನೂ ಓಡಿಸದವ. ಕಾಸಿಗೆ ಕಾಸು ಗಂಟು ಹಾಕುವುದರಲ್ಲೇ ಸ್ವರ್ಗಸುಖ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಚಿನಿವಾರ. ಬದುಕಿರೋದೇ ಧನ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಎಂದು ಕೂಡಿ ಕೂಡಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ಆಡಿಸಿದ್ದು ಕಾಂಚಾಣವಲ್ಲ, ಕಾಂಚಾಣವೆಂಬ ಮಾಯೆ.

ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿದ್ದ…ದೊರೆ, ದೊರೆಯೆಂದರೆ ಅಂತಿಂಥಾ ದೊರೆಯಲ್ಲ. ಚಕ್ರವರ್ತಿ. ಭೂಮಂಡಲವನ್ನೇ ತನ್ನ ಮುಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಯುದ್ಧದ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧ ಸಾರುತ್ತಾ ಜೀವವಿರೋಧಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಆಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅಧಿಕಾರ, ಯಶಸ್ಸೆನ್ನುವ ಮಾಯೆ. ಅಬ್ಬಾ ಈ ಮಾಯೆಯೇ? ಇವಳದ್ದು ರಾಕ್ಷಸ ತೋಳುಗಳು, ಎಲ್ಲರನ್ನು ನಾನಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಯಾರಿವಳು..ಮಾಯೆ?

ನಿಲ್ಲೇ..ನಿಲ್ಲೇ.. ಎಂದವರಿಗೆ ನಿಲ್ಲದೆ, ಹಿಂದೆ ಹೋದವರ ಕೈಗೂ ಸಿಗದೆ ಮೋಹಿನಿಯಂತೆ ತಿಲ್ಲಾನದ ತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ….ಕುಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ ಈ ಮಾಟಗಾತಿ ಮಾಯಾಂಗನೆ. ಸುರೆ ಕುಡಿದ ಮರ್ಕಟದಂತೆ ಮನುಷ್ಯ ಕುಣಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಕೊನೆಗೆ ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿ ಬಿದ್ದಾಗ, ಈ ಹುಲುಮಾನವ, `ನನ್ನನ್ನು ಈಕೆ ಕುಣಿಸಿದಳು’ ಎಂದು ಮಾಯೆಯನ್ನೇ ದೂಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಸೋಲು ಗ್ರಹಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಮಾಯೆ ವಿಕಟನಗೆ ನಗುತ್ತಾ ಇನ್ನೊಂದು ಮನುಷ್ಯಜೀವಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಮಾಯೆ ಚಲನಶೀಲೆ. ನಿಂತಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲಾರಳು. ಹೀಗೆ ತುಲಸಿದಾಸ, ಪುರಂದರದಾಸ ಮತ್ತು ಅಶೋಕ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯನ್ನು ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸಿದವಳೇ ಮಾಯೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯ ಮಡಿಲಿಂದ ಬಿದ್ದ ಕೂಸುಗಳಿವರು. ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡು ತನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಆಡಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಕನಿಕರದಿಂದ ಬೀಸಿ ಒಗೆದಳು ಮೂವರನ್ನೂ… ಮೂರು ಶುದ್ಧಾತ್ಮಗಳ ಜನನವಾಯಿತು. ಹಾಗಾದರೆ….ಯಾರಿವಳು,….. ಇವಳು ಮಾಯೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಅನಭಿಷಿಕ್ತ ಮಹಾರಾಣಿ. ಇವಳಿಗೆ ಮನದ ಮಾಯೆಯೆಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮಾಯೆಯನ್ನು ಸ್ತ್ರಿಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುಹಾಕಿದುದರ ಹಿಂದೆ ಅಂಥಾ ಬೇರೇನೂ ಹುನ್ನಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನು ಪುರುಷನೆಂದು ಕರೆಯುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿರುವ ಭೂಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನೇ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡುವವಳು ಪ್ರಕೃತಿ(ಸ್ತ್ರಿ) ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿರಬೇಕು. ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಹಕ್ಕು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ನಿರಂತರವಾಗಿ, ಉಸಿರಿರೋ ತನಕ ಹೋರಾಡುವವನು ಪುರುಷನೇ. ಇವನನ್ನೇ ಮೂಗುದಾರ ಹಾಕಿ ಆಡಿಸಿ ಬೀಳಿಸಿ ನೋಡುವವಳು ಪ್ರಕೃತಿ. ಇಂತಿಪ್ಪ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಮಾಯೆ.

ಭ್ರಾಂತಿಯ ತತ್ತ್ವವೇ ಮಾಯೆ. ಬುದ್ಧಿಗೆ ಪರೆ ಮೂಡುವುದೇ ಮಾಯೆ. ಈ ಮಾಯೆ ಬಲು ಮೋಸಗಾತಿ. ಸತ್ಯದರ್ಶನದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಈಕೆಯದ್ದು ದೊಡ್ಡ ತಡೆ. ಇಂಥ ಮಾಯೆಗೆ ಆರು ರೂಪಗಳು. ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಮದ, ಮತ್ಸರ, ಲೋಭ ಮತ್ತು ಮೋಹ. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಮೈಮರೆಸುವಂಥ ರೂಪಗಳು. ಇಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲದೆ ಹತ್ತಾರು ಉಪರೂಪಗಳು. ಯಾವಾಗ ಯಾವ ರೂಪ ಧರಿಸಿ ಬರುತ್ತಾಳೆಂದೇ ತಿಳಿಯದು ಈ ಮಾಟಗಾತಿ. ಹರಿನಾಮವನ್ನೇ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತ್ರಿಲೋಕ ಸಂಚಾರಿ ನಾರದನೂ ಈಕೆಯ ವಶವಾಗಿದ್ದ ಅಂದರೆ ಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಿ ಎಂಥಹುದು ಅನ್ನುವ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.

ಗೀತೆ, ಭಾಗವತ, ಅದ್ವೈತ, ದ್ವೈತ, ಶರಣಸಾಹಿತ್ಯ, ಹರಿದಾಸಸಾಹಿತ್ಯ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಮಾಯೆಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಿದೆ. ಅವಳಿಲ್ಲದ ಜಾಗವಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಮುಟ್ಟದ, ತಟ್ಟದ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಮನದ ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿಯಿಂದ ಒಳ ನುಗ್ಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಕ್ರಮಿಸಿ ಕೋಲಾಹಲ ಆರಂಭಿಸಿಯೇ ಬಿಡುವಳೀ ಭಯಂಕರಿ. ಅನುಭಾವಿ ಅಲ್ಲಮನೆನ್ನುತ್ತಾನೆ…

ದೇವರೆಲ್ಲರ ಹೊಡೆತಂದು ದೇವಿಯರೊಳಗೆ ಕೂಡಿತ್ತು ಮಾಯೆ
ಹರಹರಾ, ಮಾಯೆ ಇದ್ದೆಡೆಯ ನೋಡಾ
ಶಿವಶಿವಾ, ಮಾಯೆ ಇದ್ದೆಡೆಯ ನೋಡಾ

ಅಲ್ಲಮ ವಚನದಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯೆನ್ನುವುದು ಸಮರ್ಥವಾದುದು. ಸರ್ವಶಕ್ತವಾದುದು. ಅದಿಲ್ಲದ ಜಾಗವಿಲ್ಲ, ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ. ಅದು ಮಾಡದಿರುವ ಕಾರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ಪ್ರವೇಶಿಸದ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಾಯೆಯಲ್ಲ, ಹೊನ್ನು ಮಾಯೆಯಲ್ಲ, ಮಾಯೆಯೇನಿದ್ದರೂ ಅದು ಮನದ ಆಸೆಯೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಕಬೀರನೆನ್ನುತ್ತಾನೆ..

ಜಾಣೌಂ ಜೇ ಹರಿ ಕೌಂ ಭಜೌಂ, ಭೋ ಮನಿ ಮೋಟಿ ಅಸ
ಹರಿ ಬಿಚಿ ಘಾಲೈ ಅಂತರಾ, ಮಾಯಾ ಬಡೀ ಬಿಸಾಸ

ಹರಿನಾಮ ನುಡಿದಿದೆ ಜಿಹ್ವೆ, ಮನದಿ ನಡೆದಿದೆ ಮಾಯೆಯಾಟ, ಈ ಮಾಯಾಂಗನೆ ನನ್ನನ್ನು ಹರಿಯಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಿದೆ, ಮಾಯೆಗಿದುವೆ ಚೆಲ್ಲಾಟ. ಚೆಲ್ಲಾಟ ಆಡುವುದೇ ಮಾಯೆಯ ಸಹಜ, ಹುಟ್ಟುಗುಣ. ಮಾಯೆ, ಮನುಷ್ಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅವಸ್ಥೆಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಎಂದರೆ ಲೌಕಿಕಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಬದುಕು. ಕಬೀರ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಮಾಯೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಧನಾರ್ಜನೆಗೆ ಒಡ್ಡಿ, ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಮೋಹ, ಲೋಭವನ್ನೂ ಬಿತ್ತುತ್ತಾಳೆ.

ಜಗ ಹಟವಾಡಾ ಸ್ವಾದ ಠಗ, ಮಾಯಾ ಬೇಸಾ ಲಾ‌ಇ
ರಾಮಚರನ ನೀಕಾಂ ಗಹೀ, ಜಿನಿ ಜಾ‌ಇ ಜನಮ ಠಗಾಯಿ

ಜಗವು ಸಂತೆ, ರುಚಿಯೆ ಠಕ್ಕು, ಮಾಯೆಯು ಹೌದು ಬೆಲೆವೆಣ್ಣು, ರಾಮಚರಣ ಬಲವಾಗಿ ಹಿಡಿ ಅಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಮಣ್ಣು(ನಿರರ್ಥಕ). ಇವಳು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಮೈ ಮರೆಸುವಂತೆ ನಗುತ್ತಾಳೆ. ಶುದ್ಧ ಅಣಕದ ನಗುವದು, ಬಿದ್ದೆ ನೀ ಬಿದ್ದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುವ ನಗು. ಆ ನಗುವಿಗೆ ಮಾರು ಹೋದವ ತೇಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೇಳುತ್ತಾ ಸುಖ ಅನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಮುಖವಾಡದೊಳಗೆ ಹೂತು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ಮಾಯೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಕಬೀರ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪುವುದು ಮನುಷ್ಯ ಗುಣವಲ್ಲವೇ?

ಹರಿದಾಸರಲ್ಲೆ ಏಕೈಕ ಕವಿ ಕನಕದಾಸರು ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿ ನಿವೇದನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಮಾಯಾಪಾಶದ ಬಲೆಯೊಳಗೆ ಸಿಲ್ಕಿರುವಂಥ
ಕಾಯ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಂಗಳು ನಿನ್ನವು
ಮಾಯಾರಹಿತ ಕಾಗಿನೆಲೆಯಾದಿ ಕೇಶವ
ರಾಯ ನೀನಲ್ಲದೆ ನರರು ಸ್ವತಂತ್ರರೆ

ಭಗವಂತನ ವಿರಾಟ್ ಶಕ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ಮನುಷ್ಯ(ಭಕ್ತ) ತೀರಾ ಕುಬ್ಜನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಶರೀರ ನಿನ್ನದಾಗಿರುವಾಗ ಶರೀರದ ಲೋಪದೋಷಗಳು ನಿನ್ನವೇ ಎಂದು ಹರಿಯನ್ನೇ ಹೊಣೆಯಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಕ್ತಿಯ ಒಂದು ರೂಪವಿದು. ಭಕ್ತನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಧೈರ್‍ಯ ಮೈಗೂಡುವುದು. ಮತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಕನಕದಾಸರು “ನೀ ಮಾಯೆಯೋ, ನಿನ್ನೊಳು ಮಾಯೆಯೋ” ಎಂದು ಭ್ರಮಾಧೀನರಾದವರಂತೆ ಹರಿಯನ್ನೇ ಶಬ್ದವ್ಯೂಹ ರಚಿಸಿ ಸಂದೇಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವುದೂ ಇದೇ. ಭಗವಂತನೇ ಈ ನಿಗೂಢ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ಸೂತ್ರಧಾರಿಯೆಂದು. ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ಮಾಯೆಯ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿವೆ. ಬಂಧನ ಎನ್ನುವುದು ಅಶುದ್ಧ(ಹೊಲಸು) ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ಬಿಡುಗಡೆ(ಮೋಕ್ಷ) ಪರಿಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.
ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಭಾವತಃ ಒಳಿತು ಕೆಡುಕಿನ ಮಿಶ್ರಣ. ದೇವ ದಾನವರು(ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ) ಮನಃಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮಥನ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಜ್ಜಿಗೆ ಕಡೆದಂತೆ, ಕಡೆಯೋದು ಕೆಡೆಯೋದು ಮಾನವ ಗುಣ. ಈ ಯುದ್ಧ ಯಾವಾಗ ಆರಂಭವಾಯಿತೋ, ನಿಲ್ಲುವ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲ. ನಿಂತರೆ ಸೃಷ್ಟಿಯೆ ನಿಂತು ಹೋದೀತು. ಇಷೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾಯೆ ಕೆಟ್ಟವಳೇ?….ಯಾಕೆ…ಮಾಯೆ ಯಾಕೆ ಕೆಟ್ಟವಳಾಗಬೇಕು? ಆಕೆ ಯಾರನ್ನೂ ನನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬಾ ಎಂದು ರಮಿಸಿಲ್ಲ, ಬಲವಂತ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಕೆಗೊಂದು ನೆಲೆ ಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲದಿರು, ಮನೆಯನೆಂದು ಕಟ್ಟದಿರು ಎನ್ನುವ ಕವಿವಾಣಿಯಂತೆ….ಈ ಮಾಯೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲಳು. ಮನುಷ್ಯನ ಪುಣ್ಯವದು. ಸಿಕ್ಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸುರೆಯಂತೆ ಆಳಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಇವಳು ರಾಜ್ಯಲಕ್ಷೀ. ಅಜ್ಞಾನ, ಅವಿದ್ಯೆ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಆಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು.

ಮನುಷ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದವಳು ಈ ಸುರಸುಂದರಿ ಮಾಯೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ನಾಶಗೊಂಡರೂ ಈಕೆ ನಾಶವಾಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಈಕೆಗೆ ವರದಾನವಿದೆ…..ನೀನು ಅಮರ, ಅಮರ..ಅಮರಳಾಗು ಎಂದು. ಹುಲುಮಾನವ ಏನು ಮಾಡಬಹುದು? ಉತ್ತರ ಸರಳ, ಸರಳ. ಈ ಮಾಯೆಯನ್ನು ತೆಕ್ಕೆಗೇರಿಸದೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ. ಹಾಗೆ ಆಕೆಯ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಲಾಭವನ್ನೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಿರಂತರ, ನಿರ್ವಿಘ್ನ ಚಲನೆಗೆ ಬೇಕಾಗುವಷ್ಟು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಮನದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡದೆ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಬದುಕಬಹುದು. ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಥ ಸ್ವತಂತ್ರ. ಸ್ವತಂತ್ರದ ಮುಂದುವರಿದ ಅರ್ಥ ಮುಕ್ತನಾಗುವುದು, ನೀಡುವುದು. ನೀಡುವುದು ಎಂದರೆ ಸಂತೋಷ. ಸಂತೋಷ ಎನ್ನುವುದು ಆನಂದ, ಮಹದಾನಂದ….ಇದು ಮಾಯೆಯ ನಗುವಲ್ಲವೇ? ಹೌದು, ಇದು ವ್ಯೂಹ. ಬಾಳವ್ಯೂಹ. ಹೀಗಾಗಿ ಮಾಯೆಯೆನ್ನುವುದು ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಅವಸ್ಥೆ ಅಷ್ಟೆ. ಮಾಯೆಯೂ ಇರಲಿ, ಜೊತೆಗೆ ಜಾಗ್ರತಬುದ್ಧಿಯ ಬಲವಿರಲಿ. ಜಾಗ್ರತಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯ ಆಟ ನಡೆಯದು. ಸ್ವಲ್ಪ ನಡೆದರೂ ಹೆಚ್ಚು ದೂರ ನಡೆಯಲಾಗದು ಅವಳಿಂದ. ಮಾಯೆಯನ್ನೆ ಆಡಿಸಿಕೊಂಡೂ ಬದುಕು ಸಾಧ್ಯ. ಅಷ್ಟೂ ಮಾಯೆಯಿಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಈ ಭೂಮಿ ಪ್ರತಿಸ್ವರ್ಗವಾಗುವುದು. ಉಹುಂ…ನಮಗ್ಯಾರಿಗೂ ಪ್ರತಿಸ್ವರ್ಗದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಭೂಸ್ವರ್ಗವೇ ಸಾಕು.

‘ವಿಜಯವಾಣಿ’ ಪ್ರಕಟಿತ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: