ಅವಳಿರುವುದು ಹಾಗೇ ಅಂತೆ

ಅನುಗುಣ | ಕಾವ್ಯಾ ಕಡಮೆ

ದು ಎರಡು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಪೀಜಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಡೆದ ಘಟನೆ. “ಅಕ್ಕಾರ.. ಏನ್ ಮಾಡಾತ್ತೀರೀ..” ಅಂತ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೂರೂವರೆಗೆ ರೇಣವ್ವಳ ದೊಡ್ಡ ದನಿ ಕೇಳಿಸಿತೆಂದರೆ “ಛೇ ಮಲಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆನಲ್ಲ” ಎಂದು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಣ್ಣು ನಿಚ್ಚಳವಾಗುವುದು; ಅದರ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮಲಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಪೀಜಿಗೆ ಬರುವಾಗ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಾಮಿಸ್ ಕೂಡ ನೆನಪಾಗುವುದು. ಇನ್ನು ರೇಣವ್ವ ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯುತ್ತಲೋ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುತ್ತಲೋ ನಮ್ಮ ಪೀಜಿ ಆಂಟಿಯ ಹತ್ತಿರ ಸುತ್ತ ನಾಲ್ಕು ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿ-ಬಾಗಿಲು-ಗೋಡೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಸುವ ಹಾಗೆ ತನ್ನ ಸಂಸಾರ ಪುರಾಣ ಶುರುಮಾಡಿದಳೆಂದರೆ ನನ್ನ ರೂಮ್‌ಮೇಟ್‌ಗಳಿಬ್ಬರೂ “ಬಂತಾವಾ? ಕಮ್ಯುನಿಟಿ ರೇಡಿಯೋ!” ಅಂತ ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ನೆಪಕ್ಕೆ ಅಂತ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನೋ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನೋ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ರೇಣವ್ವಳ ಮಾತು ಕೇಳಲು ನಮ್ಮ ರೂಮಿನ ಮುಂದಿರುವ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕೂಡುತ್ತೇನೆ. “ಏನ್ ಅವಿ? ಊಟಾತಾ?” ಅಂತ ತನ್ನ ಮಾತಿನ ರಭಸದಲ್ಲೂ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನೆಡೆ ತಿರುಗಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಆಂಟಿಯ ಹತ್ತಿರ ಅವಳ ಹರಟೆ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾಳೆ.

ಅವಳ ದಟ್ಟ ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆ, ಎತ್ತಿ ಮುಡಿ ಕಟ್ಟಿದ ಕೂದಲು, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಗೆ ಕೆಂಪು ಕಚ್ಚಿನ ಎರಡು ಡಜನ್ ಗಾಜಿನ ಬಳೆಗಳು, ಹಣೆಗೆ ಮರೂನ್ ಬಣ್ಣದ ದಟ್ಟ ಕುಂಕುಮ, ಕಿವಿಗೆ ಜುಮುಕಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಎರಡು ಬುಗುಡಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳನ್ನು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ವಯಸ್ಸಿನವಳಿರಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಲು ಪ್ರೇರಕವಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆಂಟಿ ಮಾತ್ರ ಆಕೆಗಿನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತೈದೇ ವರ್ಷ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿ ನನ್ನ ರೂಮ್‌ಮೇಟ್‌ಗಳೆಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡೆವು. ಅವಳ ಸಣಕಲು ಶರೀರ ನೋಡಿದ ಪ್ರತೀಸಲವೂ ಇವಳು ದಿನಕ್ಕೆ ಹನ್ನೆರಡು ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆಯೇ ಅಂತ ಅಚ್ಚರಿಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ರೇಣವ್ವ ಮಾತ್ರ ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಕಡಿಮೆ ಬಟ್ಟೆಯಿದ್ದರೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹಾಡು ಗುನುಗುನಿಸುತ್ತ, ಹೆಚ್ಚು ಬಟ್ಟೆಯಿದ್ದರೆ ಬಕೇಟನ್ನು ಎತ್ತಿ ಎತ್ತಿ ಕುಟ್ಟುತ್ತ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅರ್ಧತಾಸಿನಲ್ಲೇ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಕೆಲಸದ ಆಯಾಸ ಮರೆಯಲೆಂದೇ ಅವಳು ತುಸು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾಳೆ ಅಂತಲೇ ಆಂಟಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಗುಮಾನಿ.

ನನಗೆ ರೇಣವ್ವಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಕುರಿತು ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಲು ನಮ್ಮ ಪೀಜಿಯ ಆಂಟಿ ಆಗಾಗ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವ ಆಸಕ್ತಿಕರ ವಿಷಯಗಳೇ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದವು. ಅವಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಇರುವೆಯೇನಾದರೂ ಕೈಹತ್ತಿ ಬಂದರೆ ಅದನ್ನು ಮೆಲುವಾಗಿ ಎತ್ತಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಅದು ಹರಿದುಹೋಗುವ ತನಕ ಆತಂಕದಿಂದ ನೋಡುವುದೂ, ಸೊಳ್ಳೆಯನ್ನು ಹೊಡೆಯದೇ ಉಫ್ ಅಂತ ಅದನ್ನು ಊದಿಯೇ ಹಾರಿಸುವುದು ಎಲ್ಲ ಮೊದಮೊದಲು ತಮಾಷೆಯೆನಿಸಿದರೂ ಕಡೆಕಡೆಗೆ ರೇಣವ್ವಳ ಹೊಸದೇ ರೂಪು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮನದಲ್ಲಿ ನೆಲ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ನಮ್ಮದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಈ ಪುಟ್ಟ ಹೆಂಗಸಿನ ಕುರಿತು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅನನ್ಯ ಉತ್ಸಾಹವೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು.

ಅವಳ ಕುರಿತು ಕೌತುಕ ಮೂಡಿಸಲು ಆಂಟಿ ಆಗೀಗ ಹೇಳುವ ಉಪಕತೆಗಳೇ ಸಾಕಾಗಿದ್ದವು. ರೇಣವ್ವ ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೇ ಇವರ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದೂ, ಇವರೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳದೇ ಹಳೆಯ ಚೂಡಿದಾರವನ್ನೋ ಫ್ರಾಕುಗಳನ್ನೋ ಕೊಟ್ಟರೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಹದಿನಾರಕ್ಕೇ ಅವಳ ಮದುವೆ ಗೊತ್ತಾದಾಗ “ಛೇ ಪಾಪ ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿಗ್ಯಾಕೆ?” ಅಂತ ಆಂಟಿಯೇ ಅವರಮ್ಮನನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೂ, ನಂತರ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಆರೇ ತಿಂಗಳಿಗೆ ರೇಣವ್ವ ತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವರ ಕಳೆ ಬಂದದ್ದು, ನೋಡನೋಡುತ್ತಲೇ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದದ ಪೋರಿ ಹೇಗಾಗಿ ಹೋದಳು ಅಂತ ಆಂಟಿ ಪದೇ ಪದೇ ರೇಣವ್ವಳ ಕುರಿತು ಮರುಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವಳು ದುಡಿದಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಇವಳಿಗೆ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಕೊಡಿಸಲು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ವಕೀಲರ ಖರ್ಚಿಗೇ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಮಾತು ಕೂಡ ಅವರ ಆ ಉಪಕತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.

ಇಂಥ ರೇಣವ್ವ ಒಮ್ಮೆ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುತ್ತ ಕೂತಾಗ ಪಾದಕ್ಕೆ ತಂಪು ಹಿಡಿದ ಹಾಗೆ ಆಯ್ತಂತೆ. ಒಂದೇ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕೂತು ಕಾಲು ಹಿಡಿದಿರಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡು ಪಾದವನ್ನು ಅತ್ತಿತ್ತ ಸರಿಸಾಡಿದಾಗ ಅವಳ ಕಾಲು ಸರಿಹೋಯಿತು. ಅಷ್ಟೇ, ರೇಣವ್ವ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಕಾಯಕವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದಳು.

ಅಲ್ಲೇ ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಒಣಗಿದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬಳ್ಳಿಯಿಂದ ತೆಗೆಯುತ್ತ ನಿಂತ ಆಂಟಿ ಒಮ್ಮೆಲೆ “ಹಾ.. ಹಾವು, ಅಯ್ಯೋ ಹಾವು” ಅಂತ ಕೂಗಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾದದ್ದು ರೇಣವ್ವಗೆ, ಆಗ ತನ್ನ ಪಾದಕ್ಕೆ ತಂಪಾಗಿ ಹತ್ತಿದ್ದು ಏನು ಎಂಬುದು. ಅವಳ ಮೈ ಒಮ್ಮೆ ನಖಶಿಖಾಂತ ನಡುಗಿದರೂ ಮುಂದೆರುಗಲಿರುವ ಅನಾಹುತಕ್ಕೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡಲು ಅವಳು ಸನ್ನದ್ಧಳಾಗಿ ನಿಂತಳು.

ಹೊರಗೆ ಆಂಟಿ ಚೀರಿದ್ದು ಕೇಳಿದ್ದೇ ನಾವೆಲ್ಲ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗೋಡಿದೆವು. “ಹೊಡೀಬ್ಯಾಡ್ರೀ ಅಕ್ಕಾರ, ತಂತಾನ ಹೊಕ್ಕತದು” ಎಂದ ರೇಣವ್ವಳ ಮಾತು ಆಂಟಿಯ ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳದಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿರದಿದ್ದರೂ ಅವರ ಬುದ್ಧಿಗೆ ನಾಟುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಹಾವಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಎಲ್ಲಿ ನೋವಾಗಿತ್ತೋ ಏನೋ ತುಂಬ ತ್ರಾಸಿನಿಂದ ಜೀವ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಸರಿದು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಂಟಿ ಬಟ್ಟೆ ಒಣಗಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಕೋಲನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಗಂಡು ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಇಟ್ಟಂಗಿಯನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಾವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಿಂದಿನಿಂದ ರೇಣವ್ವ “ಬ್ಯಾಡರೀ ಅಕ್ಕಾರ, ಬ್ಯಾಡರೀ” ಅಂತ ಕೂಗೇ ಕೂಗಿದಳು. ಆಂಟಿ ಇನ್ನೇನು ಹಾವಿನ ತೀರ ಸಮೀಪ ಬಂದರು ಎನ್ನುವಾಗ ರೇಣವ್ವ ತಾಳ್ಮೆಗೆಟ್ಟು ಅವರನ್ನು ಹಿಂದೆ ತಳ್ಳಿ “ಹೊಡೀಬ್ಯಾಡಾ ಅಂದರ ಕೇಳಂಗಿಲ್ಲೇನವಾ ನಿಂಗ? ಪುಣ್ಯಾತಗಿತ್ತಿ?” ಅಂತ ಆಂಟಿಯನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಗದರಿಬಿಟ್ಟಳು. ನಾವ್ಯಾರೂ ಇದನ್ನು ಅವಳಿಂದ ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿರಲಿಲ್ಲ; ಆಂಟಿಯೂ ಕೂಡ. ರೇಣವ್ವಳ ಆ ಕೆರಳಿದ ಕಣ್ಗಳು, ತಾಳ್ಮೆಗೆಟ್ಟ ನಿಲುವು ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಪ್ರಹಸನದಂತೆ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮುಖಕ್ಕೂ ತೆಗೆದು ಬಾರಿಸಿದಂತಿತ್ತು.

ಆ ಹಾವು ಮಾತ್ರ ಈಗಷ್ಟೇ ಭಯಂಕರ ಅಪಘಾತದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ನಡುಗುವ ವೃದ್ಧನಂತೆ ತೆವಳಿ, ಸರಿಸರಿದು ಗಿಡಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಯಿತು.

Advertisements

ಪ್ರೇಮದ ಅಂತರಗಂಗೆಗೆ ಬೊಗಸೆ

ಅನುಗುಣ | ಕಾವ್ಯಾ ಪಿ ಕಡಮೆ

ಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ.
“ಯಾರದು?” ಒಳಗಿನಿಂದ ದನಿ ಕೇಳಿತು.
“ನಾನು” ಎಂದ.
“ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಸ್ಥಳವಿಲ್ಲ” ಅಂದಿತು ದನಿ.
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಏಕಾಂತ, ಉಪವಾಸದಿಂದ ಅಲೆದ.
ಎಷ್ಟೋ ದಿವಸಗಳ ನಂತರ ಅವಳ ಭೇಟಿಗಾಗಿ ವಾಪಸು ಬಂದ.
ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ.
“ಯಾರದು?” ಅದೇ ದನಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿತು.
“ನೀನೇ” ಎಂದ.
ಬಾಗಿಲ ತೆರೆಯಿತು ಆತನಿಗಾಗಿ.

ರೂಮಿಯ ಪದ್ಯ ಇದು. ಒಲವಿನ ಉತ್ಕಟತೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವ ಈ ಪುಟ್ಟ ಪದ್ಯ ಪ್ರೇಮದ ಅರ್ಥವಂತಿಕೆಯನ್ನು ದಿಟವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಕವಿ ತುರವೀಹಾಳ ಚಂದ್ರು ಪ್ರಕಾರ ಭಕ್ತಿಯಂತೆ ಪ್ರೇಮ ಕೂಡ ಅಂತಃಕರಣದ, ಅಂತರಂಗದ ವಿಷಯ. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು, ನೀನು, ಅವನು, ಅವಳು ಎನ್ನುವ ಗೋಡೆಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಒಲವು ಅನ್ನುವುದು ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣಿನ ವಿಷಯಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೇ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ಹಂತಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿ, ಹಾಯ್ದು ಕಡೆಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಹಾಗೂ ದೇವರ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಸ್ತಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಒಲವಿನಲ್ಲಿ ನಾನು, ನೀನೆಂಬ ಮಾತಿಲ್ಲ. “ನಾನೆಂಬ ನೀನು” ಇಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯ.

ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಹೂವೂ ಹೊಸ ವರ್ಷಕ್ಕೇನೇ ಅರಳುವಾ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನೇ ಕೂಡುವುದಿಲ್ಲ. ಒಲುಮೆ ಸಹ ಹಾಗೆಯೇ. ವರ್ಷದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುವಾ ಅಂತ ಕಾಯಲು ಅದೇನು ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಶ್ರಾವಣ ಸೋಮವಾರವೂ ಅಲ್ಲ. ಒಲವಿಗೆ ಕಾಲ, ವಯಸ್ಸು, ಜಾತಿ, ರಾಗ, ದ್ವೇಷಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ಒಲವಿಗೆ ಒಂದೇ ರೂಪ ಅಂತಿಲ್ಲ. ಒಲವಿಗೆ ಆಕಾರವೂ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನದ ಆಳ, ಸಾಂದ್ರತೆ ಎಷ್ಟಿದೆಯೋ ಒಲವಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಜಾಗ. ಹೀಗಾಗಿ ಅದು ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲ ಬೇಲಿಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿ ತನ್ನ ಛಾಪು ಅಚ್ಚೊತ್ತುತ್ತದೆ.

ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೇ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮುಜುಗರವಾಗುತ್ತದೆ. ತೆರೆದ ಕೂಡಲೆ “ವಿಲ್ ಯೂ ಬೀ ಮೈ ವ್ಯಾಲಂಟೈನ್?” ಎಂದು ಮಧುರವಾಗಿ ಉಲಿಯಲು ಶುರುಮಾಡುವ ದುಬಾರಿ ಗ್ರೀಟಿಂಗ್‌ಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ತಮಗೆ ಅಂಟಿಸಿರುವ ಬೆಲೆಗಳಿಂದಲೇ ಸ್ವಂಥದ್ದೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಪಡೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಬೀಗುವ ಶೋರೂಮಿನ ಟೆಡ್ಡಿಬೇರ್‌ಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ಲೀಷೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಒಂದು ಅಘೋಷಿತ ಗುಮಾನಿ ಕವಿಯುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರೇಮ ಎಂದರೆ, ಎಂಥದದು? ಅದು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾರ ಭಾಷೆಗೂ ಸಿಗದ, ಯಾರ ಡೆಫಿನಿಷನ್‌ಗೂ ಸಿಗದ ಉತ್ಕಟ ಭಾವಾನುಭೂತಿ ಎನ್ನೋಣವೇ?

ಕವಯಿತ್ರಿ ಕೆ. ಅಕ್ಷತಾ ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ “ಪ್ರೇಮ ಅಂತರಂಗಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ವಿಷಯ. ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಯಾವತ್ತೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿದ್ದರೂ, ಯಾರದೇ ಒತ್ತಾಯಗಳಿದ್ದರೂ ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿಯೇ ತೀರುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಮಾತು ಗಂಡಿಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗಬಹುದು. ಜಾಗತೀಕರಣದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಪ್ರೇಮನಿವೇದನೆಯ ‘ಫಾರ್ಮ್ಸ್’ ಬದಲಾಗಿರಬಹುದು. ಮುಂಚೆ ಪತ್ರಗಳು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಈಗ ಎಸ್‌ಎಮ್‌ಎಸ್‌ಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರೇಮದ “ಆತ್ಮ”ವೆಂಬುದು ಇವತ್ತಿಗೂ ತನ್ನ ಮೂಲ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ.”

ಕವಿ ಕೆ ಎಸ್ ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ತಮ್ಮ “ನಿನ್ನೊಲುಮೆಯಿಂದಲೇ” ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುವ “ಒಲುಮೆ” ನಿತ್ಯನೂತನವಾದುದು. ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಒಲುಮೆಗೆ ಬಾಳ ಬೆಳಕಾಗುವ, ದಾರಿಯ ನೆರಳಾಗುವ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲವೇನು ಜಗದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮದ ಪಲ್ಲವಿ ಅನುಕ್ಷಣ ಅನುರಣಿಸುವುದು? ಒಲವಿನ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅಂಥದು. ಪ್ರೇಯಸಿಗಾಗಿ ದಿನವಿಡೀ ಕಾಯ್ದ ಹುಡುಗನ ಕಣ್ಣ ನೀಲಿಯಲ್ಲಿ ಒಲವಿನ ಒರತೆ ಅಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಒಲವು ಸದಾ ಎದೆಯಿಂದ ಎದೆಗೆ ಹರಿಯುವ ನದಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆಯಂತೂ ನಿಂತಲ್ಲೇ ಹೊಸ ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಒರತೆ. ನಿನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ತೊದಲು ನುಡಿದ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹಟ ಮಾಡಿದ ಮಗಳು ಹರೆಯದ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನೇ ಎಲ್ಲಿ ಒಲವೆಂದು ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಾಳೋ ಎಂದು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮರ ಮನದಲ್ಲಿ ನಡುಕ. ತಲೆಗೇ ಹೋಗದ ಒಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನ ನೋಟದಲ್ಲಿರುವ ಒಲವಿನ ಭರವಸೆಯೇ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಸ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾರ ಹತ್ತಿರವೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಂತರಂಗದ ವಿಷಯವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಜೀವದ ಗೆಳತಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅಂತಾದರೆ, ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿ ಮೌನದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ ಅಂತಾದರೆ- ಅದು ಒಲವಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು?

ನಿಜ, ಒಲವು ವಿಸ್ಮಯವೇ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿಗೆ ದೀಪಧಾರಿಣಿಯಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಒಲವು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಭೂಗತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಬದುಕು ಅಕ್ಷರಶಃ ಮರುಭೂಮಿ ಎಂದೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕವಾದ ಒಲವು ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಮಯದವರೆಗೆ ಹೀಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಹಟದಿಂದ ಕೈಕಟ್ಟಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರೆ ಮನುಕುಲದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಭಾವಗಳನ್ನು ಯಾರು ಸಲಹಬೇಕು? ಒಲವು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೊಳ್ಳದೇ ಮೂಕವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಜಗದ ಗಾಯ ಮಾಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಹೀಗೆಯೂ ಹೇಳಬಹುದು- ಜಗದ ಪ್ರತೀ ಗಾಯಕ್ಕೂ, ಮನಸ್ತಾಪಕ್ಕೂ, ನೋವಿಗೂ, ದುಃಖಕ್ಕೂ ಒಲವೇ ದಿವ್ಯೌಷಧಿ, ಅದುವೇ ಜೀವಧಾತು, ಅದುವೇ ಶೃತಿ ಮೀಟುವ ವೀಣೆಯ ನಾಕುತಂತಿ.

ಹೀಗೇ ಒಲವಿನ ಸಾಂಗತ್ಯವೆಂದರೆ ಸ್ವರವಿಲ್ಲದೇ ಸಂತೈಸುವ ನಿಶ್ಶಬ್ದ, ನಿಶ್ಚಲ ಮೌನದಂತೆ; ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು ಅಕಾರಣವಾಗಿ ಸುರಿಯುವ ಶುದ್ಧ ಶುಭ್ರ ಮಳೆಯಂತೆ; ಅವ್ಯಕ್ತ ಹಾಡಿನಂತೆ…

ನಿಜವಾದ ಬೆಳಕು ಮೂಡುವುದು…

ಅನುಗುಣ | ಕಾವ್ಯಾ ಪಿ ಕಡಮೆ

“ಏಟೊಂದ್ ಹೊಡದು ಬಡದುನೂ ಆಗಿತ್ರಿ. ತಿಳೀಸಿ ಬುದ್ದೀನೂ ಹೇಳ್ಯಾಗಿತ್ತು, ಆದರೂ ಸಾಲಿ ಅಂದರ ಸ್ವಾಟಿ ತಿರುವತಿದ್ದ. ಈಗ ನಮ್ಮ ಸುಂದ್ರವ್ವ ಬಂದು ಪುಸ್ತಕ ತೋರಿಸಿ ಅದೇನೇನೋ ಹೇಳಿದಮ್ಯಾಗ ಈ ವರ್ಷ ಸಾಲೀಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಾಕತ್ತಾನು. ಈಗ ನಮಗೂ ಸಮಾಧಾನಾಗೇತಿ ನೋಡ್ರಿ.” ಎನ್ನುತ್ತ ಖುಷಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು ಧಾರವಾಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ತಿಮ್ಮಾಪುರ ಗ್ರಾಮದ ಕರಿಯವ್ವ ಹಂಚಿನಮನಿ. ಅವರ ಮಗ ಹತ್ತು ವರುಷದ ಮರಿಯಪ್ಪ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕಾಲಾಡಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದ. “ಸಾಲಿ ಯಾಕ ಬಿಟ್ಯೋ?” ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ. “ಬರೂ ವರ್ಸದಿಂದ ಹೊಕ್ಕೀನ್ರಿ, ಅಕ್ಕಾರು ಹೇಳ್ಯಾರು” ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಮುಗ್ಧ ನಗೆಯೊಂದನ್ನು ನಕ್ಕ.

ಇಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟೆವು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರವೇ ಇಲ್ಲ. ಪದೇ ಪದೇ ಮರುಕಳಿಸುವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬರು ಶಾಲೆಗೆ ವಿಮುಖವಾದರೆ ಅಲ್ಲೇ ಎಂದೋ ಜರುಗಿಹೋದ ಕಹಿ ಘಟನೆಯ ನೆಪದಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಅವರ ಮನವೊಲಿಸಿ ಪುನಃ ಶಾಲೆಯೆಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವ ಗ್ರಾಮದ ಸುಂದರವ್ವ ಅವರನ್ನು ತುಂಬ ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಮಾಲಾ, ಸುಂದರಮ್ಮ ಹಾಗೂ ರೂಪಾ

ಸುಂದರವ್ವ, ’ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಯೂಥ್ ಮೂವ್ ಮೆಂಟ್’ ನ ’ಯೂಥ್ ಫಾರ್ ಡೆವಲಪ್ ಮೆಂಟ್’ (ವೈಫೋರ್ ಡಿ) ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆ. ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ- ಪಿಯೂಸಿ ತನಕ ಓದಿರುವ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ತರಬೇತಿ ಕೊಟ್ಟು ಒಂದೊಂದು ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಆಗು-ಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅಲ್ಲಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಳ್ಳಿಗರಿಂದಲೇ ಮಾಹಿತಿ ತೆಗೆಸಿ ಕೈಲಾದ ಪರಿಹಾರ ಒದಗಿಸುವುದು ವೈಫೋರ್ ಡಿಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಕೆಲಸ. ’ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಯುವಕರು’ ಇದರ ಧ್ಯೇಯವಾಕ್ಯ.

ಈ ಅಭಿಯಾನಕ್ಕೆ ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ಇಲ್ಲವೇ ಪಿಯುಸಿ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹುಡುಗರನ್ನೇ ಏಕೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ವೈಫೋರ್ ಡಿಯ ಕೋಆರ್ಡಿನೇಟರ್ ಸುನಿತಾ, “ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಆ ಪರಿಸರದಲ್ಲೇ ಒಂದಾಗಿ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಮಾಡಿಸುವವರು. ಪದವಿ ಮುಗಿದು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮಗೇನೂ ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜೆಓಸಿ(Job oriented course) ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಪಟ್ಟಣದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾರಬಹುದಾದ ಹುಡುಗರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ” ಎಂದು  ತುಂಬ ಸಂಯಮದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಗ್ರಾಮದ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಅಕ್ಷರ

ಗ್ರಾಮದ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಅಕ್ಷರ

 

 

 

 

 

 

 

 

ಈ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಮೂವರು ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆಯರಿದ್ದಾರೆ. ಸುಂದರಮ್ಮ, ರೂಪಾ ಮತ್ತು ಮಾಲಾಶ್ರೀ. ಇವರು ಸುತ್ತ ಮೂರು ಗ್ರಾಮಗಳ ಅಂದರೆ ತಡಕೋಡ, ತಿಮ್ಮಾಪುರ, ಖಾನಾಪುರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ವೈಫೋರ್ ಡಿ ತರಬೇತಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೊದಲ ವಾರವೇ ಇವರು ಈ ಮೂರೂ ಗ್ರಾಮಗಳ ಪಿಆರ್ ಎ (ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಮಭಾಗಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಮೀಕ್ಷೆ) ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ತಿಂಗಳ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಂತೆ ಗ್ರಾಮದ ಸಮಗ್ರ ನಕ್ಷೆ, ಋತುಮಾನ ನಕ್ಷೆ, ಮಾತೃಕೆ ನಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಜನರಿಂದಲೇ ಮಾಡಿಸಿ ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೇ ಮೊದಲು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಹಾಗೆಯೇ ಮೂರೂ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವ ಮೂರು ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಲೇ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ನೆರವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸುಂದರಮ್ಮ, ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಬಾಲಕಾರ್ಮಿಕ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಪಣತೊಟ್ಟರೆ ಮಾಲಾ, ಅನಕ್ಷರಸ್ಥ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಜೆ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರ ಮನೆಯ ಜಗಲಿಯ ಮೇಲೆ ಸೇರಿಸಿ ಅಕ್ಷರ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ರೂಪಾ, ತಡಕೋಡ ಗ್ರಾಮದ ಜನರಿಗೆ ಬಯಲು ಶೌಚಾಲಯದಿಂದಾಗುವ ಅನಾನುಕೂಲತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಲೇ ’ಮನೆಗೊಂದು ಶೌಚಾಲಯ’ ಯೋಜನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಮೂಡಿಸಿ ಅವರ ಮನವೊಲಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

~

ತಿಮ್ಮಾಪುರ-ತಡಕೋಡ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಎಂಟು ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಬಿಟ್ಟು ಕೂಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದರು. ವೈಫೋರ್ ಡಿ ಕಾರ್ಯಾಗಾರ ಶುರುವಾದ ಎರಡೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಸುಂದರಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮನವೊಲಿಸಿ ಈ ವರ್ಷದಿಂದ ಅವರಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಆಸೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರೊಡೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕುರಿತು ಐಫೆಲ್ ಟವರ್ ನಂಥ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸಾವಿರ ಮಾತನಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಬೆಳಕು ಮೂಡುವುದು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹಣತೆಗಳಿಂದಲೇ ಹೊರತು ಉದ್ದುದ್ದ ವಿದ್ಯುತ್ ಕಂಬಗಳಿಂದಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಿಗೆ ತರುವ, ಓಯಾಸಿಸ್ ಗಳಂತೆ ಕಾಣುವ ಇಂಥ ಭರವಸೆಯ ಹಣತೆಗಳಿಗೆ ನಮನ.

ವಿಭಾ ಕವಿತೆ ಮತ್ತು ಜೀವ ಮಿಡಿತದ ಸದ್ದು

ಅನುಗುಣ | ಕಾವ್ಯಾ ಪಿ ಕಡಮೆ

ವರು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ
ರೊಟ್ಟಿ ಕದ್ದರೆಂದು
ನಾವು ದೂರುವುದು ಬೇಡ.
ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆ ತಣ್ಣಗಿರಲಿ-
ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ತಣ್ಣೀರು
ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಬಲ್ಲದು.

ಅವರು ನಮ್ಮ ರಾತ್ರಿಯ
ನಿದ್ದೆ ಕದ್ದರೆಂದು
ನಾವು ಹಲಬುವುದು ಬೇಡ.
ಅವರು ನಿದ್ದೆಯಿಂದ
ಎಚ್ಚರಾಗದಿರಲಿ-
ಈ ನಿದ್ರಾಹೀನ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ
ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತವೆ.

ಅವರು ನಮ್ಮ ತುಟಿಯ
ಮೇಲಿನ ನಗೆಯ ಕದ್ದರೆಂದು
ನಾವು ದುಃಖಿಸುವುದು ಬೇಡ.
ಅವರು ಸದಾ ಮಂದಸ್ಮಿತರಾಗಿರಲಿ
ನಾವು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ
ಬೊಗಸೆಯಾಗೋಣ.

ಅವರು ನಮ್ಮ ರೊಟ್ಟಿ, ನಿದ್ರೆ
ಮತ್ತು ನಗೆಯನ್ನು ಕದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ
ಒಂದು ಸಲ ನಾವು ಆ ಮೇಲಿನವನ
ಅದಾಲತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯ ಕೇಳೋಣ.
ಆದರೆ, ಸದ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದೆ
ನೋಡು,
ಅವರು ಕದಿಯ ಬೇಕೆಂದರೂ
ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಏನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ!

ಅವರು ನಮ್ಮಷ್ಟೇ ನಿರುಪಾಯರಾದ
ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಖೇದವಿದೆ.

‘ಕದ್ದರೆಂದು’ ಎಂಬ ಈ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಬರೆದವರು ಕನ್ನಡ ಕಾವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಮೂಡಿಸಿ ಮರೆಯಾದ, ಅದರೆ ಆ ಮಿಂಚಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದೂ ಆರದ ಪಣತಿಯ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿ ಹೋದ ವಿಭಾ. ಅವರ ಕವಿತೆಗಳು ಥೇಟು ಹಣತೆಯಂತೆಯೇ ಅಬ್ಬರವಿಲ್ಲದೇ ಶಾಂತ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿದು ನಮ್ಮ ದೈನಿಕದ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ನಿರಂತರ ಉದ್ದೀಪಿಸುತ್ತವೆ, ಬೆಳಗುತ್ತವೆ. ಅಂಥ ಒಂದು ಖಾಸಾ ಕವಿತೆ ‘ಕದ್ದರೆಂದು’.

ಈ ಕವಿತೆಯ ಓಘವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಅದರ ಹೊರಮೈಗೆ ದಟ್ಟ ವಿಷಾದಗಳ ಅಂಗಿ ಇದ್ದರೂ ಅಂತರಂಗದ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಈ ಕವಿತೆ ತನ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತಂತುಗಳ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಭಾವಲೋಕವನ್ನು ಮೀಟಿ ನಳನಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸಂಚಯ ಪ್ರಕಾಶನದ ‘ಜೀವ ಮಿಡಿತದ ಸದ್ದು’ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಈ ಕವಿ ಮಿಡಿದ ಇಂಥ ನಲವತ್ತು ಕವಿತೆಗಳಿವೆ.

‘ಕದ್ದರೆಂದು’ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ‘ನಾವು’ ರೂಪಕ, ‘ನಾನು’ ಮತ್ತು ‘ನೀನು’ಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ವಿಶಾಲ ಬಯಲಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೊದಲು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ‘ನಾವು’ ಎಂದರೆ ಗೆಳೆಯ-ಗೆಳತಿ, ತಾಯಿ-ಮಗು, ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ, ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ ಮುಂತಾದ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧದ ಭಾಗವಿರಬಹುದು. ಮೊದಲ ಓದಿಗೆ ದಕ್ಕುವ ಕವಿತೆಯ ಸಾರ ಇಷ್ಟು.

ಆದರೆ ಇದೇ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದಿದಾಗ ಹೊಳೆವ ಅರ್ಥಗಳು, ಅರ್ಥಗಳ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ತೇಲಿಸುತ್ತ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಆಗ ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ‘ನಾವು-ಅವರು’ ಕೂಡ ಎಲ್ಲ ಬಂಧಗಳನ್ನು ದಾಟಿದ, ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳನ್ನು ದಾಟಿದ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದಂತೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತವೆ. ಕವಿತೆಯ ಮಾನವೀಯ ತಿರುವು ನಮಗೆ ದಕ್ಕುವುದು ಈ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಎಂದು ದಿಟವಾಗಿ ನುಡಿಯಬಹುದು.

%d bloggers like this: