ನಾವು ಸೂಳೆಯರೇ ಇರಬಹುದು…

ಎನಿಗ್ಮಾ ಪೋಸ್ಟ್

ವೇಶ್ಯೆಯರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲೂ ಹಿಂಜರಿಯುವ ಸ್ಥಿತಿಯಿರುವಾಗ, ಆ ನತದೃಷ್ಟೆಯರ ಲೋಕವನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಮುಂದಾಗಿದ್ದವರು ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಕುಸುಮಾ ಶಾನಭಾಗ. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವರು ಬೀದಿ ವೇಶ್ಯೆಯರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದರು. ವೇಶ್ಯೆಯರ ನಿಕೃಷ್ಟ ಬದುಕಿನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕುಸುಮಾ ಅವರು ಓರ್ವ ಆಪ್ತಳಂತೆ ಆಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ನೋವಿನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅವರು ತೆರೆದಿಟ್ಟಿರುವುದು “ಕಾಯದ ಕಾರ್ಪಣ್ಯ” ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ.

ವೇಶ್ಯಾವೃತ್ತಿ ಪ್ರಾಚೀನತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಷ್ಟೇ ಕರಾಳತೆಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವಂಥದ್ದು. ಇವತ್ತಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಂಥ ವಿಪರ್ಯಾಸವಿದೆಯೆಂದರೆ, ನಿರ್ಗತಿಕ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳಿಗೆ ಇದು ಬದುಕುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಅಟ್ಟಹಾಸವಿರುವಲ್ಲಿ ಇದು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯ ಬಾಗಿಲು. ಬೀದಿಯ ಹೆಣ್ಣುಗಳ ಬದುಕಿನ ಕರಾಳತೆ ತಿಳಿಯಹೊರಟ ಕುಸುಮಾ ಅವರಿಗೆ ಕೂಡ ಸಮಾಜದ ಶ್ರೀಮಂತ ವರ್ಗದವರ ಇಂಥದೊಂದು ಹುಳುಕಿನ ದರ್ಶನವಾಯಿತೆಂಬುದು ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗಿದೆ.

ಕುಸುಮಾ ಅವರು ಬೀದಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಬದುಕನ್ನು ಆ ಪಾಪಕೂಪದಿಂದ ಎತ್ತಿ, ಅವರಿಗಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂದು ಹೊರಟಿದ್ದವರು. ಈ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಂಡದ್ದು ಸೋಲು; ಮತ್ತು ಎದುರಿಸಿದ್ದು ಇದನ್ನೆಂದಿಗೂ ಬದಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯ.

ಅನಿವಾರ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಮತ್ತೆ ಆ ವಿಷಚಕ್ರದಿಂದ ಹೊರಬರಲಾರದ ಹಂತವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ; ಮೊದಲು ದುಡ್ಡಿಗಾಗಿ ಎಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಆಮೇಲೆ ದುಡ್ಡಿನ ಜೊತೆಗೇ ಚಟವೂ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿವರಗಳು ಕುಸುಮಾ ಅವರು ಕೇಳಿದ ಬೀದಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತವೆ. ವೇಶ್ಯೆಯರ ಕಥೆಗಳನ್ನು – ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರಬಹುದಾದ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಬಗೆಗೆ ಅನುಮಾನವಿಟ್ಟುಕೊಂಡೂ – ಹಲವು ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ದಾಟಿಸುತ್ತದೆ ಈ ಕೃತಿ.

ಇಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡವರು ಸಮಾಜದ ಪ್ರಧಾನ ಧಾರೆಯೆಂಬುದು ತಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ತುಚ್ಛವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಟು ವಾಸ್ತವದ ಮುಂದೆ ಕಂಗೆಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲ ಸಾಕಾಗಿ ಕೂಲಿಯನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬದುಕಲು ಹೊರಟು ಅಲ್ಲೂ ತಮ್ಮನ್ನು ಸೂಳೆಯೆಂದೇ ನೋಡುವ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮುಂದೆ ಜರ್ಜರಿತರದವರಿದ್ದಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಈ ಸಮಾಜ ತಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತಿದವರಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿನ ಹಲವು ಕಥೆಗಳ ನಡುವೆ, ಬೀದಿಯ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ನಿತ್ಯ ಡೈರಿ ಬರೆವ ರೂಢಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಳೆಂಬ ವಿವರವಂತೂ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಆ ಮಿಂಚಿನ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಗೋಚರವಾಗುವ ಕತ್ತಲ ಲೋಕದ ಕರಾಳ ಮುಖ ಮಾತ್ರ ಮೈನಡುಗಿಸುವಂಥದ್ದು. ಆ ಹುಡುಗಿಯ ತಳಮಳದ ದಾಖಲಾತಿಗಳ ಒಂದು ತುಣುಕನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಲೇಬೇಕು:

“ಗೂಂಡಾಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಯಾರು ಗೂಂಡಾಗಳು ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಕೆಲವು ಸಲ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಗೂಂಡಾಗಳು ರಿಚ್ ಮಂಡ್ ಸರ್ಕಲ್ ಕಡೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಹುಡುಗಿಯರು ಬೇಕೂಂತ. ಆದರೆ ಗೂಂಡಾಗಳು ನಾವು ಓಡಾಡುವ ರಸ್ತೆಗಳಿಗೆ ಪೊಲೀಸರ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅವರು ಪೊಲೀಸರನ್ನೂ ಕ್ಯಾರ್ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಕೆಲವು ಹುಡುಗರು ಕರೆದರು. ಅವರು ದುಡ್ಡು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾನು ಹೋಗಲು ಒಪ್ಪದೆ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ರಸ್ತೆಯಿಂದ ಚರ್ಚ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಗೆ ತಿರುಗಿಕೊಂಡೆ. ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಎಂ.ಜಿ. ರೋಡಿನಿಂದ ಬಂದ ಈ ಹುಡುಗರು ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಾರೊಳಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡರು. ಕರೆದಾಗ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬ್ಲೇಡಿನಿಂದ ಗೀರಿದರು. ರಕ್ತ ಬರುತ್ತಿತ್ತು, ಒರೆಸಲೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅಶ್ಲೀಲವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕಿನೊಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಿ ಕಾರೊಳಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು. ನಾನು ಕಿರುಚಿಕೊಂಡೆ. ಗೋಗರೆದೆ. ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಮೈ ಮೇಲೆ ಬಟ್ಟೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಬೆಳಗಾದರೆ ಜನ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾರೆ. ದಿಕ್ಕು ತೋಚದಂತೆ ಆಯಿತು.

“ಇನ್ನೂ ಬೆಳಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೊಲೀಸರು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ನೋಡಿದೆ. ಅವರನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಕರೆದೆ. “ಅಣ್ಣಾ, ಗೂಂಡಾಗಳು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿವೆ. ಮೈ ಮೇಲೆ ಬಟ್ಟೆಯಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಮಾಡಣ್ಣ.” ಪೊಲೀಸರಲ್ಲೂ ಒಳ್ಳೆಯವರಿರುತ್ತಾರೆ. ಬೆಡ್ ಶೀಟ್ ತಂದುಕೊಟ್ಟರು. ಆಟೋ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು, ಡ್ರೈವರನಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಬಿಡುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ಆ ಪೊಲೀಸಣ್ಣನಿಗೆ ಒಳ್ಳೇದಾಗಲೀಂತ ದೇವರನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡೆ. ನಾನು ದೇವರ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವಾಗೆಲ್ಲಾ ಆ ಪೊಲೀಸಣ್ಣನಿಗೆ ಒಳ್ಳೇದಾಗಲೀಂತ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾವು ಸೂಳೆಯರೇ ಇರಬಹುದು. ಹಾಗೇಂತ ಮೈಮೇಲೆ ಬಟ್ಟೆಯಿಲ್ಲದೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಲಿಕ್ಕಾಗುತ್ತಾ?”

Advertisements

%d bloggers like this: